دیگر بار کتاب طبیعت ورق زده شد و پاییز . دوست داشتنی ترین و زیباترین فصل خدا از راه رسید .

سلام به تو و نسیم نوازشگرت که در چین و شکن پرده ها ی اطلسی خانه ،عطر دلپذیر نرگسی ها راپاشیده ودلم را به شوق دیدار دوباره ات روشن کرده. سه ماه درد و تحمل گرما و کمی ناشکری همراه ناله هایم بود .خدایا ، بسیار شرمنده ام ...بسیار

اینک به استقبال شاه بیت غزل فصلها ، سر بر چهار چوب پنجره ها گذاشته ام و چشمانم خیس از اشک شادیست . دوباره شمعدانی ها ی کنار ایوان ، گل خواهند داد و شیشه های خیس ، مثل آینه ای ، عکس آنها را بر دیوارهای اطاقم منعکس خواهند کرد .

دوباره نقاشان، بوم و قلم مو به دست ، به کار نقش آفرینی خوا هند پرداخت و شاعران به دنبال قافیه های عاشقانه به تفکر خواهند نشست .

دلم می خواست مثل سالهای دور ، من هم به چهارپایه نقاشی ام بومی می آویختم و  راهی مکانی می شدم برای ثبت منظره ای زیبا ... اما حالا ، تنها با نوشتن ُانس دارم و احساسم در صفحه ای کاغذی انعکاس می یابد.

بسیار دلتنگت بودم . برای برگهای عنابی و هوای خنک و بارانیت ... برای قدم زدن در خیابانهای خیس و صدای افتادن برگها به روی سنگفرشها و قطره های شبنم نشسته بر گلبرگها. چتر م ماهها بود که در کنار کمد دیواری انتظار می کشید تا بار دیگر همراه با من ، به تماشای لطافت باران بیاید .

سلام پاییز ...سلام ...

صدای موسیقی باران ، ترانۀ دلنشین توست در گوش زمین خسته و نویدی بر روزهایی که شاید دوباره محبت در دلها شکوفا و انسانیت بخواب رفته بیدار شود.شاید اندوه نداشته ها گونه هایمان را بی رنگ نکند و تبسم بر لبها نقش ببندد. شایدهایی که تعدادشان بی شمار است و امیدها اندک ...