مدادهای آبی من

باور من ، تویی

شهلا - فراهانچی — Thu, 23 Feb 2012 08:12:00 GMT

خنکای نسیم سرد زمستان

گونه هایم را سرخ و کبود می کند

وقتی که احساسم یخ زده باشد.

خودم را درشال پشمی ضخیمی پیچانده ام

و پالتویی که یقۀ آن تا انحنای گردنم می رسد.

امروز باز هم با خدا مدتی قدم زدم

در خلوت خیابان دلتنگیهایم.

چه خوب می فهمد مرا !

دستهایش را روی قلبم احساس می کنم

وقتی گرم می شود و ُپر طپش.

نفسهایش در هوا جریان دارد

برای این است که باور می کنم

هنوز زنده ام !!!

می داند چه می خواهم بگویم.

از گله ها و دردهایم با خبر است.

تکرار مکررات است

اگر لب باز کنم برای سخن گفتن.

اما می دانم

او دوست دارد همیشه صدایش کنم.

و حرفهایم را بشنود .

لبخندش بر روی گلهای باغچه

منعکس است

نگاهم می کند از میان زمین و آسمان

و من به او تبسم می کنم .

آن وقت دوباره

دستهایم را به او می سپارم

تا مطمئن شوم

هنوز در کنار من است.

...

پـــی نـــوشت:

بی تردید او را باور دارم. زمزمه های حیات را می شنوم که در گوش طبیعت آهنگ موزون

زمان را در دقیقه های یک ساعت دیواری به صدا در آورده.

او کنار من است. همین جا و هر جا که باشم.

او خدای من است ...

یادها و یادگارها

شهلا - فراهانچی — Mon, 30 Jan 2012 07:21:28 GMT

یادش بخیر دوران دبستان و کودکیهایی که به بزرگی ختم شد. مدر سه ای بود و کتاب و معلمی و درس محبتی. امروز آن درس ها شاید یک جورهایی دیگر به کار نمی آید ، بخصوص محبت که لغت فراموش شدۀ ذهن ها شده. توی یک خیابان شلوغ اگر تصادف کنی، کسی به دادت نمی رسد ! دست به عصا باید راه رفت. بدون پولی در جیب، اموراتت نمی گذرد و کسی حتی برای کرایۀ ماشین هم دستش به جیب نمی ر ود.

بعضی غروبها هوس می کنم از خانه بیرون بزنم و به قولی همقدم شوم با جماعت عابران سر گردان زندگی !مردی با یک گاری دستی سر کوچه ایستاده و داخل یک سینی بزرگ تعدادی لبوی سرخ و خوش رنگ چیده که بخار مطبوعش مرا به هوس می اندازد. اما...

کارگر شهردای با یک چرخ مملو از کیسه ها ی زباله از راه می رسد و سلام می دهد. گمانم سر برج است ... کنار عابر بانک چند نفری ایستاده اند.آن طرف تر تعدادی صف کشیده اند و منتظر تاکسی .بعضیها در حال سرک کشیدنن به انتهای خیابان و گروهی این پا آن پا کردن در حال انتظار ...کتاب فروشی طبق معمول خلوت است اما توی سوپر محل ، جا و راه نیست برای ایستادن. صف نان هم که دیگر گفتن ندارد. کنار خیابان دختر بچه ای دسته های گل را تعارف ماشینهای عبوری می کند. جلوی سینما شلوغ است و بعضی چشمها مات عکسهای هنرپیشگان فیلم ...

روزگار خوش و ناخوشی داریم. چند ماه یک بار چشممان همسایه را زیار ت می کند .سلامی و خدا نگهداری. تلفن همراهی داریم و مدام در حال پیغام دادن اما دیگر یادمان رفته زمانی فامیل و آشنایی هم داشتیم که اغلب به خانه اشان سر می زدیم و به قولی صله رحمی بود و ...

یادش بخیرها ادامه دارد و از حوصله من دیگر خارج است که بار دیگر تکرارشان کنم ....

پاییز زیبای من

شهلا - فراهانچی — Wed, 23 Nov 2011 08:15:00 GMT

دیگر بار کتاب طبیعت ورق زده شد و پاییز . دوست داشتنی ترین و زیباترین فصل خدا از راه رسید .

سلام به تو و نسیم نوازشگرت که در چین و شکن پرده ها ی اطلسی خانه ،عطر دلپذیر نرگسی ها راپاشیده ودلم را به شوق دیدار دوباره ات روشن کرده. سه ماه درد و تحمل گرما و کمی ناشکری همراه ناله هایم بود .خدایا ، بسیار شرمنده ام ...بسیار

اینک به استقبال شاه بیت غزل فصلها ، سر بر چهار چوب پنجره ها گذاشته ام و چشمانم خیس از اشک شادیست . دوباره شمعدانی ها ی کنار ایوان ، گل خواهند داد و شیشه های خیس ، مثل آینه ای ، عکس آنها را بر دیوارهای اطاقم منعکس خواهند کرد .

دوباره نقاشان، بوم و قلم مو به دست ، به کار نقش آفرینی خوا هند پرداخت و شاعران به دنبال قافیه های عاشقانه به تفکر خواهند نشست .

دلم می خواست مثل سالهای دور ، من هم به چهارپایه نقاشی ام بومی می آویختم و راهی مکانی می شدم برای ثبت منظره ای زیبا ... اما حالا ، تنها با نوشتن ُانس دارم و احساسم در صفحه ای کاغذی انعکاس می یابد.

بسیار دلتنگت بودم . برای برگهای عنابی و هوای خنک و بارانیت ... برای قدم زدن در خیابانهای خیس و صدای افتادن برگها به روی سنگفرشها و قطره های شبنم نشسته بر گلبرگها. چتر م ماهها بود که در کنار کمد دیواری انتظار می کشید تا بار دیگر همراه با من ، به تماشای لطافت باران بیاید .

سلام پاییز ...سلام ...

صدای موسیقی باران ، ترانۀ دلنشین توست در گوش زمین خسته و نویدی بر روزهایی که شاید دوباره محبت در دلها شکوفا و انسانیت بخواب رفته بیدار شود.شاید اندوه نداشته ها گونه هایمان را بی رنگ نکند و تبسم بر لبها نقش ببندد. شایدهایی که تعدادشان بی شمار است و امیدها اندک ...

گربه سیاه

شهلا - فراهانچی — Sun, 13 Nov 2011 17:39:07 GMT

بدون شرح...فعلا

دوباره شاید بتوانم...

شهلا - فراهانچی — Sat, 24 Sep 2011 05:48:00 GMT

یکی دوماه ننوشتن و درد کشیدن اعصابم را بهم ریخته بود. صبورترین آدمها هم قادر نیست دردی را که من تحمل کردم بر دوش بکشد و لب به شکایت باز نکند.شکر خدا ایام می گذردو من طاقت آوردم تا به حال که در نیمه راه بهبودی هستم.

امروزفریادهاو ناله هایم آرامش را تجر به می کنند و دستم دوباره نوشتن را همراه با درد اما اندکی قابل تحمل .. باز دیگر حرفهایم از گله مندی ها خواهد بود و حکایت کودکی و عشق و اجتماع بیمار و آدمهای بی انصاف و بی وفایی و دلشکستن و ... حدیثی که پایانی بر آن متصّور نیست.

ای عشق همه بهانه از توست. نوشتن و شعر سرودن ، عشق کودکیهای من است که با اولین حرف از الفبا در قلب کوچکم شروع به جوانه زدن کرد تا به امروز...

عاقبت درد را

چه صبورانه پذیرفتم

و ُهرم گرما را

با شبنم اشکهایم ذوب کردم .

از این پس

لبخند را به عاریت لبهایم خواهم گرفت

وقتی باران

به میهمانی بام خانه هادعوت شود .

درختها چه عاشقانه

سر بر دوش هم دارند

تا سایه هایشان تن گرمازده ام را

اندکی خُنک کنند!

دلتنگیهایم را

در دفتر یادهایم جا گذاشته ام

تا روزی که دیگر بار

بتوانم در شکل کلمات دنباله دار

سر ریز سطر های سفید دفتری بکنم

که هفته هاست خالی مانده...

کلاغ های محله ما- طنز

شهلا - فراهانچی — Wed, 10 Aug 2011 21:23:00 GMT

نمی دانم شما هم دچار این معضل جدید شده اید یا نه؟

مدتهاست کوچه پس کوچه ها و خیابانهای محله امان به اشغال کلاغهای پیر و بد صدا در آمده. شده ایم مستعمره نشین این سیاه سوختگان همیشۀ تاریخ .ای دل غافل . کارمان به کجا رسیده از این پس باید گفت:

هر دم از این باغ بَری می رسد

تازه تــر از تازه تـــری می رسد

محروم شده ام از صدای دیگر پرندگان خوش آهنگ و فکر کنم بعد از این یادم برود مثلا گنجشک چه صدایی داشت.! موسیقی بد آهنگ اینان شب تا به صبح در حال نواختن است و نُت آن با منقار پرندگان سیاه رنگی نواخته می شود که بخاطر از دست رفتن درختهای بلند کاج به ُسوک نشسته اند . خدا بیامرزد آن بلند قامتان طبیعت را که برج سازان ، نسل آنها را از ریشه خشکاندند !

از کنار دیوار صدای کبوتری می آید .در شگفتم این پرنده هنوز هم دارد می خواند ! اما حتم دارم او هم بعد از مدتی خاموشی را به خواندن ترجیح دهد و سکوت اختیار کند . آخر چه کسی از عهدۀ کلاغ پیر بر می آید؟!فکر نکنم به هیچ دادگاهی هم بتوان عارض شد و شکایت نامه ارسال کرد!

یادم هست زمانی اگر صدای این پرنده را می شنیدیم مادر می گفت : خیر خبر ؟یعنی خبر خوش داری ؟! اما حالا که دائما گوشم پر شده از صدایشان فکر نکنم خبرشان خوش باشد. همه اش به گمانم ناخوش است و بد بیاری پشت بد بیاری...

ترسم از این است که اگر زمانی در خانه نباشم و پنجره ای باز بماند اطاقها را هم به اشغال خود در آورند. از این پرندگان هجومی بعید نیست. الان که در حال نوشتن هستم چند تایی از آنها در حال اعتراض دسته جمعی طوری آواز سر داده اند که حواسم کاملا پرت شده و می ترسم نوشته ام بی سروته و نامربوط شود و حتی یک نفر هم نتواند آن را بخواند و آفرینی نثارم کند. بنازم به نفسشان که ُمدام می خوانند و سکوت در َمرامشان نیست. جنابان کلاغان: شما نا آگاهانه دارید باعث آلودگی صوتی می شوید و َکری گوش بنده و دیگران...

انصافتان کجاست ؟ دیگر با تکه ای پنیر یا صابون هم قانع نیستید تا تقدیمتان کنم !نمی دانم چطور باید این خانه بدوشان معترض را که جا و مکانشان را از دست داده اند و بنظرم حق دارند که شب و روز فریاد بزنند : ما درخت کاجمان را می خواهیم چه رفتاری داشته باشم ؟ هد فون در گوشم گذاشتم صدایشان استریو فونیک تر شد . پنبه در گوش چپاندم چاره ای نکرد. نمی دانم ...اگر کسی راه چاره ای می داند بفرماید.

پی نوشت: همیشه فیلم کلاغها ساخته آلفرد هیچکاک کارگردان بزرگ سینما مرا هیجان زده می کرد و گاهی هراسان اما حالا...

لطفا اگر نظری داشتید در پست قبلی بنویسید

پی نوشت: به علت شکستگی دست مدیرو نویسنده وبلاگ و مشکلات پدید آمده آن ،فعلا قادر به جوابگو یی نظرات دوستان نیستند بعد از بهبودی حتما جوابگوی لطف شما خواهند بود .

دفتر شعرهایم

شهلا - فراهانچی — Wed, 10 Aug 2011 15:41:41 GMT

این روزها دلم باران می خواهد

شاید همراه با آن

اشکهایم را از نگاه رهگذران کوچه

پنهان کنم.

چقدر دلم آغوش گرمت را می خواهد

تا دوباره مثل کودکیهایم

سر بر شانه هایت گذارم

و شکایتهایم را از پسرک شیطان همسایه

برایت بگویم !

بسیار دلتنگم مادر

دیگر موهایم را چه کسی شانه کند

و با روبان آبی

گره بزند بالای سرم ؟!

آه ای نیمکت های مدرسه

دفترم را به من باز پس دهید

تا با انگشتان کوچکم

شعر های کودکانه ام را

دوباره بسرایم...

آیا می شود دوباره لبخند بر لبهایم بنشیند

و با عروسکهایم حرف بزنم؟

می شود نسیم از لای پنجره ها

عطراقاقی ها را به اطاقم بیاورد

و مرد فقیری که همیشه کنار خانه می نشست

مرا خانم گل صدا بزند ؟!

ای دنیا

دارم در تو غرق می شوم

اما اجازه بده

دفتر شعر هایم همراهم بماند .

...

پی نوشت: نقاشی ابتدای پست کار بسیار زیبای استاد مرتضی کاتوزیان

نقاش پر آوازه معاصر ایران می باشد.

قدم زدن من دریک غروب بارانی ( طنز تلخ ...)

شهلا - فراهانچی — Tue, 17 May 2011 07:20:00 GMT

باران و باز هم خیابان و کوچه هایی که بوی نم خاک دارد و فضای خانه ها که عطر گلهای نسترن و شب بو می گیرد.روزها بی حوصله ام و در ازدحام آدمها وماشین های عبوری بیشتر دلتنگ می شوم اما وقتی اولین چراغهای خانه ها روشن می شود و خورشید در حال وداع سر بر شانه ها ی مغرب می گذارد آن وقت هوس راه رفتن می کنم و چتر به دست از خانه قدم بر سنگفرشهای خیس و باران خورده می گذارم.

چهار راهها همیشه شلوغ است و چند تایی دختر بچۀ گلفروش مثل پروانه های سرگردان جلوی اتومبیلهای شیک و گرانقیمت را می گیرند و با لبخند و نگاهی معصومانه به سرنشینان ، گل تعارف می کنند. پسر بچه ای که سالهاست مرا می شناسد همیشه کنار خیابان در انتظاردستهای مهربانی است که یک پاکت فال از او بخرد.

نور مهتاب کم کم سایه اش می افتد بر دیوارها و نگاهم ماه را می بیند که اغلب تنهاست. گاهی تک ستاره ای کنارش می نشیند تا تنها نماند. برای ماه دلم می سوزد. اقبال من هم شبیه ماه شده. او بی ستاره مانده و من هم ستاره ام را گم کرده ام.

دلم خوش نیست. دل خوش سیری چند؟

جوانی جلو می آید .با لکنت و کمی خجالت برای کرایۀ ماشین طلب پول می کند . سر و وضعش بد نیست. کفشهای آدیداسش را هنوز می تواند تا یک سال دیگر بپوشد. یک لحظه شک می کنم . به گمانم معتاد باشد اما دل من در سوزش دائمی برای هر آدمی که سر راهم قرار بگیرد کار دستم می دهد و اسکناسی از طرف من انگشتهایش را لمس می کند . هنوز خلاص نشده پسر بچه ای که به گمانم شاهد کمک من بوده جلویم سبز می شود با چند بسته جوراب و با التماس از من می خواهد از او هم چیزی بخرم .

آخر جوراب مردانه به چه کار من می آید؟1از او اصرار و از من انکار ناچار یک جفت می خرم برای برادرم . اما متاسفانه می دانم که جورابی یک بار مصرف خواهد بود و هنوز نپوشیده سوراخ می شود و آبرو ببر است. کاش خدا سنگی جای قلب به من داده بود تا هنوز یک ساعت نشده کلی پول از دستم نمی رفت. بهر حال پیاده روی هم خرج دارد و باید برای هر قدمی که می زنی پول بدهی.

باران نم نم داشت مجدد شروع می کرد به باریدن .مو تور سواری کنار خیابان دنبال مسافر بود . نگاهش به من که افتاد اسم خیابانی را برد. هم خنده ام گرفت و هم لَجم. آخر من چطور باید پشت یک موتور و کنار یک مرد غریبه بنشینم و ایشان مرا برسانند به مقصد. اصلا و ابدا من توی عمرم تا بحال چنین کاری نکردم و ضمنا من خانه ام همان اطراف بود و مسافر نبودم. کنار ساندویج فروشی شلوغ بود. بعضیها طوری به نان گاز می زدند انگار از شهر قحطی زده ها آمده اند .زیاد آداب دان نباید باشم . می گذارم دلشان خوش باشد و هم دود ماشین توی حلقشان برود و هم کالباس کذایی. نوش جانشان .از کنار کتاب فروشی رد شدنم بدون خرید اغلب محال است.باید نگاه کنم و شاید باز هم خریدن کتابی دیگر. توی خانه جا و راه نیست از زیادی کتابهایم اما این عشق مطالعه دست از سرم بر نمی دارد . جایی که همیشه خلوت ترین فروشگاه است همین کتابفروشیست. بندۀ خدا فروشندگانش آدمهای با ادب و اهل مطالعه و تحصیل کرده ای هستند اما دریغ از مشتری . مردم آن قدر که بیشتر دنبال سیگار هستنداز کتاب فراریند و برایشان شده مثل جن و بسم الله .استغفر الله ....

کنار عابر بانگ یکی از همین کودکان خیابانی برای خودش داشت با دکمه های مربوط به پرداخت پول بازی می کرد. گمان کنم طفلک برای آینده اش تمرین می کرد تا وقتی کارمند شد بلد باشد و خجالت زده اطرافیان نشود. باران تند تر شده بود . چترم را باز کردم در حالیکه منصرف شدم از ادامه پیاده روی و اتفاقاتی که بر سر راهم در حال سبز شدن بود.

راهی خانه شدم در حالیکه می دانستم این رویدادها همچنان مثل فیلمهای تکراری تلویزیون ، باز هم در روزهای دیگر نه فقط برای من بلکه برای هر دلسوخته ای تکرار خواهد شد. ببخشید که مطلبم به قولی زیادی کتابی شد . از بسیاری مطالعه است که دارم.

مرحمت شما زیاد ...

پی نوشت: صد بــار بدی کــردی و دیـــدی ثمرش را

خوبی چه بدی داشت که یک بار نکردی؟

پی نوشت ٢: تصویر بالا کار بسیار زیبای استاد مرتضی کاتوزیان نقاش پر آوازه معاصر ایران و در سبک رئال است .با تشکر از ایشان...

نگاه خداوند

شهلا - فراهانچی — Sat, 23 Apr 2011 06:53:00 GMT

دوباره مهتاب

کنار پنجره سایه انداخته

و ماه در انعکاس آب

میان قاب فیروزه ای حوض

می رقصد.

پرنده شب

در گوش درختان

می خواند

ترانۀ سحر را ...

نسیم به اطاقم َسرَک می کشد

و عطر گل شب بو می گیرد

تمام پرده های حریر خانه...

چگونه می شود خواب

سراغ چشمانت را بگیرد

وقتی آهنگ عشق

در کوچه های ساکت شب می پیچد ؟!

لبخندت را نذر چشمانم کن

که محبت را می شناسد.

بی گمان

همیشه بیاد تو خواهم بود

و قتی تصور کنم

خداوند از بالای آسمان

دارد نگاهمان می کند.

تمامی نوشته هایم

حکایت دلتنگیهاست

سطرهایش

با قلم احساسم رقم خورده

و با مرکّب اشک

آبیاری شده.

اما چاشنی عشق بوده

که اندوهش را

قابل تحمل کرده.

...

پی نوشت:نقاشی ابتدای شعرم کار بسیار زیبا و ارزشمند استاد مهردادجمشیدی است.

آسمان برفی

شهلا - فراهانچی — Mon, 07 Mar 2011 17:06:00 GMT

از پشت حریر نگاهم ، آسمان دیگر آبی نیست . مثل اینکه قلم مویی را فرو برده اند در رنگ خاکستری و با شتاب پاشیده اند در وسعت بی انتهای آسمان...درختها ُپر شده از ستاره های برفی و زمین چادر ی از تور سفید، سرش انداخته .

یقۀ پالتو ام را با دستهای کبود از سرما بالا می برم تا انحنای گردنم . خود را کمی جمع می کنم. انگشتر فیروزه با حلقه ای از نقره ، انگار توی انگشتم سنگینی می کند . دلم می خواهد همانجا از دستم بیرونش بیاورم و بیندازمش کناری. اما مگر می شود؟! یک جور احساس کلافه گی می کنم. این فرم سرما را دوست ندارم . هیچوقت با زمستان کنار نیامده ام. اهل پاییزم و عاشق هوای خنک و ملایم . یادش بخیر سهراب سپهری که می گفت: اهل کاشانم ..پیشه ام نقاشی ست ...

سوز برف همه را مجبور کرده با عجله طی کنند خیابانی را که به خانه هایشان منتهی می شود. یک فرار اجباری همراه با ترس از ُسر خوردن !

پوتین هایم برف را به بازی می گیرند . باید دائم سر به زیر حرکت کنم مبادا بلغزم . این نگاه کردن به زمین و زیر پایم اندوه را مهمان قلبم می کند. می دانید اینجا می شود تفاوت انسانها را با کفشهایشان دید . همه فرم و مدل از آنها را ،اما اندوهبار ترین منظره ، دیدن مردی است که یک پا ندارد و به پای دیگرش چیزی شبیه کفش بسته شده. آن قدر ژنده و پاره که اصلا نمی شود فهمید مدل کفشش در ابتدا چه بوده !

حالا باید وحتما لازم است که از خجالت سر به زیر بیندازم . داشتم می رفتم خانه تا در کنار شومینه و همراه با حرارت دلچسب شوفاژ های دیواری ، روی مبلی لم بدهم و چشمهایم را ببندم اما دیگر آن خوشی زهر کشنده خواهد شد اگر کمی انسانیت و عاطفه در قلبم مانده باشد و با خودم به یک نتیجه برسم و آن این خواهد بود که چطور با یک پای لنگ می توان توی برف و سرما راه رفت ؟! من که قادر نیستم این گونه باشم . شما را نمی دانم.

برای تو ای زمستان، هیزمی فراهم شده کنار دستهای کوچکی که سرما را با تمام وجود حس می کند و برای مردان خیابان نشین که فقر اجازه نداده شبها در خانه ای گرم بیاسایند. و...

برف زیباست اما نمی دانم در نگاه یک انسان گرفتار در برودت یخ چه می شود خواند جز اندوه....

سلامی دوباره دارم برایت ای برف...آمدنت مبارک ! اما نمی دانم چرا انسانها این گونه اند که با تفاوتهایشان و بی توجهی به دیگر انسانهای محتاج ، یک روز برفی و زیبارا به سیاهی یک شب تاریک و سرد مبدل می کنند.

از آه کشیدنهای مکرر خسته شده ام . نمی دانم این بار اندوه به سراغم آمده یا من سراغش را گرفته ام ؟ هر چه هست خوشحالم که هنوز دلم برای بعضی ها می سوزد. نه آ ن بعضیها که به آنها، از ما بهتران می گویند !

ببار ای برف

بخاطر کودکانی که شادمانه

برای ساختن یک آدم برفی

فریاد می زنند

هورا ...

دارد برف می آید...

و لی لطفا

مراقب دستهای آن کودک خیابانی باش

که پاکتهایی از فال حافظ را

به عابران

تعارف می کند...